Mirek Chudy ,,Trash. Pokój z pamiątkami’’ / wernisaż wystawy

Mirek Chudy ,,Trash. Pokój z pamiątkami’’
Kuratorka: Justyna Łada
Wernisaż: 26 czerwca, 18.00
BWA Ostrowiec Świętokrzyski
 
Wydarzenie jest częścią 23. Festiwalu Filmów-Spotkań NieZwykłych.

Wystawa Mirosława Chudego w BWA Ostrowiec Świętokrzyski otwiera przestrzeń, w której obrazy, obiekty i ślady codzienności splatają się w gęstą, wielowarstwową narrację o pamięci współczesnego człowieka. „Trash. Pokój z pamiątkami” to intymny magazyn resztek - fragmentów życia, które zwykle wypadają poza kadr, a tu zostają wydobyte, powiększone, przetworzone i przekształcone w autonomiczne wizualne byty.
Chudy, znany z pracy na przecięciu znaku, obrazu i semantycznej gry, w nowym projekcie sięga po materiały, które w swojej naturze są kruche i nietrwałe: zniszczone plakaty, nadpalone fotografie, pogniecione wydruki, graffiti, rysy, pęknięcia, śmieciowe pozostałości po komunikatach. To wszystko zostaje tu potraktowane jak rdzeń opowieści o współczesności.
W „Trash. Pokoju z pamiątkami” artysta tworzy mikroscenografie pamięci: zdeformowane portrety, nadgryzione czasem zdjęcia ślubne, ślady po nieistniejących już komunikatach, a także obrazy, w których twarz - rozmyta, zamazana, zraniona, stają się metaforą kruchości tożsamości. W tych pracach zamiast nostalgii jest trzeźwe spojrzenie na to, jak pamięć działa w epoce nadprodukcji obrazów. Pamiątki zamiast ocalać same ulegają nieustannemu rozpadowi.
W tej wystawie szczególnie wybrzmiewa motyw śladu - po człowieku, geście, emocji, komunikacie i ciele. Zszyta rana, pognieciona fotografia, twarz rozmazana jakby w ruchu, graffiti na zdjęciu - wszystkie te elementy tworzą język ran i nadpisań, w którym współczesność mówi o sobie najuczciwiej. To świat, w którym nic nie jest trwałe, a jednocześnie wszystko zostawia po sobie resztki, odpryski i echo.
„Trash. Pokój z pamiątkami” jest więc opowieścią o pamięci, która zamiast porządkować sypie się, o świecie, który nieustannie produkuje obrazy, ale nie daje im czasu na osadzenie się w doświadczeniu i człowieku, który próbuje ocalić siebie, choć jego własny wizerunek rozpada się. W tym sensie wystawa Chudego jest przestrzenią krytycznej czułości, miejscem, w którym śmieci stają się pamiątkami, a pamiątki śmieciami ukazującymi prawdę o nas samych.